Copying Beethoven

copying-beethoven-medium

Dit is een mooi moment in de film Copying Beethoven (Agnieszka Holland, 2006). De stokdove componist staat te dirigeren, maar hoort de muziek die hij dirigeert zelf niet. Zijn copyiste luistert voor hem en koppelt continu terug hoe het klinkt.

De dramatische ontknoping van deze scène schijnt op waarheid te berusten. Beethoven moet 180 graden gedraaid worden om het daverende applaus van het uitzinnige publiek te kunnen waarnemen, applaus dat hij in totale stilte en volgens Wikipedia “wenend” ondergaat.

Eigenlijk zocht ik een plaatje waarin Beethoven met een enorme luisterhoorn aan zijn oor ’s avonds in de straten van Wenen een gesprek probeert te voeren.

Hoe is het om muziek te bedenken, op te schrijven, maar die muziek niet werkelijk, fysiek te kunnen horen?

Je kunt deze film romantisch noemen, misschien wel sentimenteel, het verhaal niet erg waarschijnlijk, et cetera, en het doet allemaal niet ter zake.

Dat merkte ik toen ik na de aftiteling een stukje speelde uit één van de laatste pianosonates. Beethoven was toen volledig doof. Te kunnen horen! Zelf te kunnen spelen en te kunnen horen! De woedende kunstenaar leek ondanks twee eeuwen afstand even heel dichtbij.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s