Een beetje eng: het Dolhuys in Haarlem

dolhuys-medium

Ik vind het eng.

Dat zei onze dochter van tien toen we het museum voor psychiatrie Het Dolhuys in Haarlem binnenstapten.

We waren speciaal gekomen voor de expositie LOUWES versus MEIJERS, waarin fotograaf Annaleen Louwes hedendaagse foto’s van psychiatrische patiënten presenteert naast foto’s die psychiater Frederik Salomon Meijers honderd jaar geleden maakte.

Het resultaat is fascinerend en ook een beetje griezelig. Net als de rest van het museum trouwens.

Zoals de centrale, schemerig verlichte ‘zorgzaal’, die wel een uitstalling van martelwerktuigen lijkt. Dwangbuis, tuigjes, een grote houten stoel met po in de zitting waarin de patiënt helemaal vastgesnoerd werd. Ja, zelfs het puntige weefraam waarin deurmatten geweven werden (onze dochter vroeg me, zichtbaar bezorgd, wat het was), had wel iets van een gruwelijk instrument.

Toch roept dit niet zo prettige of leuke museum allerlei interessante vragen op. Is er een duidelijke grens tussen gek en gewoon en zo ja, waar ligt die? En hoe zit het, naast echte ziektes als schizofrenie, manie en depressie, met neurotisch gedrag, waar bijna iedereen wel een beetje last van heeft? En wat is de relatie tussen gek doen en gek zijn?

We waren allevier opgelucht toen we de zon en de frisse lucht weer instapten en de deur van het Dolhuys achter ons dichttrokken. Onze dochter had in ieder geval gelijk. Het was echt een beetje eng.

Een gedachte over “Een beetje eng: het Dolhuys in Haarlem

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s