Horowitz in Moscow: 25 jaar later

vladimir-horowitz-medium

In 1986 hoorde ik voor het eerst van de Russische pianist Vladimir Horowitz. Ik zat met m’n ouders op de bank en zag hem op het journaal. Een lange, oude man die speelde voor een uitzinnig, geëmotioneerd Moskou’s publiek.

Het is een beroemd geworden concert, waarvan de opnames als warme broodjes over de toonbank gingen.

Ik was enorm onder de indruk, vooral van de emotie waarmee de terugkeer van de pianist na veertig jaar ballingschap was omgeven.

Een paar jaar later was ik echter niet ongevoelig voor kritiek op Horowitz. “Sentimenteel”, “te romantisch”, “effectbejag”, “entertainment” en een bekende pianist die zei: “Horowitz achter de piano, dat vind ik verschrikkelijk.”

Exit Vladimir Horowitz.

Het is nu bijna 25 jaar later. Ik heb een iPod gekocht en ben muziek aan het verzamelen en overzetten. Eergisteren was Horowitz in Moscow aan de beurt.

Al die kritische geluiden van destijds; de intellectuele afkeer van de “emotionele” en “populaire” Horowitz; de giftige jalousie de métier van minder bekend (en geliefd) geworden collega-pianisten: het gleed tijdens het luisteren allemaal van me af.

De opname van die avond in 1986 heeft standgehouden en is nog steeds prachtig.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s