Anton Corbijn

anton-corbijn-medium

Het is bijna niet te missen, al was het maar vanwege de posters die overal in Amsterdam in de abri’s hangen: de opening van de tentoonstelling Inwards and onwards van Anton Corbijn in fotografiemuseum FOAM.

In een reeks grote, monumentale portretten presenteert Anton Corbijn een aantal van zijn favoriete kunstenaars en helden. Klinkende namen als Mick Jagger, Nelson Mandela, Anselm Kiefer, Marlene Dumas, Bruce Springsteen, Lance Armstrong, Gore Vidal, Kate Moss.

Op de website stelt FOAM:

De beelden betrekken de kijker op onverwachte wijze bij de complexiteit van het creatieve proces en maken hem bewust van de worsteling die vaak gepaard gaat met het scheppen.

De eigenheid van iedere geportretteerde wordt op bijzondere wijze verbeeld via een attribuut: een vuist (Lucian Freud), paardenhoofd (Bruce Springsteen), duikbril (Anthony Kiedis), pruik (Mick Jagger), of boompje (Nelson Mandela).

Soms ontneemt het attribuut het zicht op de indringende blik, waar het in bijna ieder portret om draait. Maar zelfs bij de monstrueuze duikbril van Anthony Kiedis of het oogmasker van Kate Moss blijft er een verbinding, energiebrug, met de blik.

De foto’s zijn volledig geënsceneerd, bedacht zou je kunnen zeggen, en toch zit er in sommige portretten een spontaniteit die snapshot-achtig aandoet. Zoals Nelson Mandela die zijn handpalmen toont in een stralende pose die hij niet eindeloos voor de camera heeft kunnen overdoen. Of Lucian Freud die je bijna zíet verstarren, terwijl hij met geheven vuist van de camera wegkijkt.

Nog een opvallend detail: als je van dichtbij kijkt, dan blijken sommige foto’s niet helemaal scherp. In deze tijd van digitale nabewerking waarin beelden naar hartenlust worden gemanipuleerd en geperfectioneerd, is het merkwaardig om naast korrel ook onscherpte, lens flare en scheve lijnen aan te treffen. Het draagt bij aan het gevoel dat wat er te zien is, ondanks de sterrenstatus van de geportretteerden en de enscenering, op de één of andere manier echt is.

De zeggingskracht van de foto’s wedijvert overigens wel met de status van de kunstenaars. Stel dat het niet Tom Waits is die indringend in de lens blikt, maar zomaar een zwerver die door Anton Corbijn van de straat is geplukt. Of dat het niet Kate Moss is die met masker poseert, maar een onbekend model. Hoe zouden we dan naar die foto’s kijken?

En ook al zou het niet hebben gepast in de reeks, toch had ik graag een portret gezien van een eigentijdse Ernest Ceriani of Maude Callen (zie ook W. Eugene Smith). Om als onbekende held na afloop, eenmaal weer buiten, óók op het netvlies na te gloeien, naast al die celebreties die de publiciteit ook zonder Anton Corbijn wel halen.

Inwards and onwards is nog te zien tot en met 1 september 2011.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s