Het raadsel tijd

concertgebouw-medium

Blijf je eigenlijk dezelfde als je ouder wordt, of niet?

Via Facebook kwam ik een tijdje geleden in contact met W. die ik in de winter van 1992 in Jeruzalem leerde kennen. Ze is celliste en studeerde dat jaar aan het conservatorium in Tel Aviv. In 1994 zagen we elkaar nog een keer in Berlijn.

Het toeval wilde dat het orkest waarin W. speelt deze zomer in het Amsterdamse Concertgebouw zou optreden. We spraken af dat we elkaar zouden ontmoeten. Dat was afgelopen zaterdag. We troffen elkaar in café Wildschut.

Na het allereerste ogenblik – is ze het, is ze het niet – vielen die zeventien jaar om als een stapel lege dozen. We verzekerden elkaar dat we niet veranderd waren, ja, een rimpel hier of daar, telt niet mee, verder niet. We meenden het, maar kán het eigenlijk wel? Zesentwintig jaar zijn of drieënveertig, dat is toch niet hetzelfde.

Die avond zaten we samen in de grote zaal van het Concertgebouw, want W. hoefde pas na de pauze op te treden. De vierendertigjarige violiste Viviane Hagner soleerde in het vioolconcert van Brahms. Ik had nog nooit gehoord van Viviane Hagner, maar ik vond het adembenemend. In de pauze vertelde W., onder de indruk, dat ze Viviane Hagner als tienjarige had zien spelen en dat ze toen al “precies zo speelde als nu”.

Na afloop was er een receptie voor de orkestleden, in de catacomben onder het podium van de grote zaal. Er was nog een vriendin speciaal voor W. naar het concert gekomen. W. nam ons allebei mee naar beneden alsof het vanzelf sprak. Even later stond ik met een dampende bitterbal in mijn hand te luisteren naar de man die op een stoel was gaan staan en een lange speech afstak over de succesvolle avond en de goede relatie tussen het orkest, van zover gekomen, en het Concertgebouw.

Al die tijd stond Viviane Hagner naast me. Niet langer in haar smalle, goudkleurige galajurk, maar in gewonere kleren en de vioolkoffer met haar Sasserno Stradivarius uit 1717 in een onopvallende hoes op haar rug, bijna alsof ze conservatoriumstudente was en op het punt stond buiten in de stromende regen op de tram te stappen.

Na de speech gingen we met z’n drieën ergens zitten. We praatten, dronken wijn, aten snacks van het dienblad dat ons werd voorgehouden, en al die tijd was het of er geen zeventien jaar verstreken waren.

Terwijl ik dit schrijf, staat een cd op van Viviane Hagner die ik heb gedownload; W. is weer verder gereisd met haar orkest; en ik vraag me af hoe Viviane Hagner op haar tiende hetzelfde kan spelen als op haar vierendertigste, of hoe zeventien jaren zomaar kunnen omvallen; alsof het raadsel tijd op het punt staat een tipje van haar sluier op te lichten.

5 gedachtes over “Het raadsel tijd

  1. Erik Grootveld

    Mooi geschreven Joost. Ik denk dat Viviane Hagner wel van mening is dat ze nu anders speelt dan 17 jaar geleden. Ander houd ze het nooit 17 jaar vol.

  2. Esther

    ‘Bijna drie jaar heeft het op de plank gelegen. De afgelopen weken heb ik het boek ineens af kunnen maken.’

    Dit intrigerende bericht verhoudt zich ook wel speciaal tot de tijd. Het moet een geweldig, mogelijk heel verrast gevoel zijn om te beseffen: het is af..
    Wat heb je gemaakt?

    hartelijke groet,
    Esther.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s