Eeuwige nacht

handomtrek-medium

Hier sta ik dan tussen de druiven, in de vroegere bedding van de rivier de Ardèche. Achter mij ligt de Pont d’Arc.

Recht voor mij een rotswand. Halverwege zie ik het pad waarover de vrouw in het bezoekerscentrum Grotte Chauvet in Vallon Pont d’Arc me vertelde. Een schuine streep omhoog, meer is het niet. Als je niet weet dat hij er is, dan zie je hem niet eens.

Aan het einde van die streep is de ingang van de grot. Ik tuur en tuur. Verbeeld ik het me, of zie ik daar werkelijk iets, een donkere stip?

Ik heb geen idee hoe ik daarboven zou moeten komen. Of hoe lang en moeilijk de klim dan is. Maar al zou ik het pad omhoog vinden. De ingang van de grot is hoe dan ook afgesloten.

Vanaf vanochtend ben ik onderweg geweest en hier sta ik dan, op minder dan honderd meter afstand van een van de mooiste kunstwerken die ik in mijn leven gezien heb.

In reproductie, welteverstaan.

De ontdekking van de grot Chauvet, op de avond van 18 december 1994, is een jongensdroom. Drie speleologen verplaatsen een berg stenen en kruipen via de zo ontstane opening door een extreem smalle, claustrofobische gang. Vervolgens dalen ze af en betreden als eersten na 25.000 jaar een enorme grot met een spectaculaire, ongelooflijke variëteit aan tekeningen.

De grottekeningen van Chauvet zijn 32.000 jaar oud en daarmee de oudste ter wereld. 25.000 jaar geleden zijn er opnieuw mensen geweest in de grot; er zijn voetafdrukken gevonden van een kind van tussen de 10 en 13 jaar oud. Die voetafdrukken kunnen over een afstand van ongeveer 70 meter worden gevolgd.

Daarna werd de grot definitief verlaten, is alleen nog bewoond geweest door holenberen, waarvan bijna 200 skeletten op de grotbodem gevonden zijn.

De tekeningen zelf zijn verbluffend.

In het bezoekerscentrum in Vallon Pont d’Arc is niet veel meer te zien dan een film. Druk is het er niet. Vallon Pont d’Arc is zeer toeristisch, maar voor de spectaculaire vondst vlakbij de beroemde Pont d’Arc wordt weinig aandacht gevraagd.

Onderdeel van de film is een stukje van vijf, misschien tien seconden originele amateurvideo uit december 1994, toen de drie speleologen vlak na hun ontdekking teruggingen met een videocamera. Je ziet Eliette Brunel Deschamps, een van de drie, afgetekend tegen een spookachtige wand vol dieren, zichtbaar van streek.

Direct na de ontdekking werd de ingang afgesloten. Alleen wetenschappers hebben toegang. Nuit eternelle, eeuwige nacht, zo heet het in de aftiteling van de film.

Terwijl het onder de Pont d’Arc achter mij een drukte van belang is met vrolijk gekleurde kano’s en zwemmers die hoog van de rotsen in het water duiken, kijk ik nog eenmaal naar de donkere stip.

Toen we voor Zuid-Frankrijk kozen als vakantiebestemming hoopte ik een soort bedevaart te kunnen maken naar hier, naar deze plek.

Om de opgeheven hand, waarin ik een groet zie, uit het aller-, allereerste begin van de kunst, te beantwoorden met mijn – ik kan het niet helpen sentimenteel te zijn – dankbaarheid.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s