Eerbetoon aan Steve Jobs

steve-jobs-medium

Mijn liefde voor Apple begon in 1994 en was totaal.

Een jaar eerder was ik naar Amsterdam verhuisd. Naast mijn werk volgde ik in de avonduren lessen aan de schrijversvakschool. Ik werkte op een logge en heel lelijke pc: een IBM PS/1.

Van een hippe klasgenote hoorde ik dat er nog een ander soort computer bestond, een computer voor creatieve mensen: de Apple Macintosh. Niet lang daarna verkocht ik mijn IBM PS/1 en stond er een kleine tweedehands Macintosh SE/30 te snorren op mijn schrijftafel.

Praten over computers en gadgets is bijna altijd praten over specs. De Macintosh SE/30 had een SCSI harde schijf van veertig MB, vijf MB intern geheugen, een 68030 processor op 16 Mhz en zelfs een coprocessor. En al die specs waren tegelijkertijd volkomen irrelevant. De Apple Macintosh was gevoel.

Terwijl ik verhalen schreef, gedichten, journalistieke stukken, voelde mijn Macintosh als een natuurlijke extensie van mijzelf. Al doende leerde ik ook over grafische vormgeving en typografie, over schreefletters en schreefloze letters, de Bembo, Garamond, Helvetica en Gill Sans (zijn er poëtischer namen dan die van letters?), over interlinie en de subtiliteit van kerning.

In het fraaie licht dat door het hoge raam naar binnen viel, eerst in de Nicolaas Maesstraat waar ik toen woonde, later op de kleine zolderetage aan de Jozef Israëlskade, werkte ik met een machine die niet als een machine voelde. Ik hield van mijn Macintosh.

Maar de vooruitgang was niet te stuiten. Kleurenschermen, nieuwe versies van software en vooral: internet. En dat ging niet op mijn SE/30. Door een meevaller was ik in staat een spiksplinternieuwe Macintosh aan te schaffen: een Performa 5320. Op papier zagen de specs er goed uit en de nieuwe Macintosh leek in de verte ook wel een beetje op een, weliswaar oversized, SE/30.

Het geluk was van korte duur. Vastlopers tijdens het laden van pagina’s, een muis die om de haverklap bevroor, onrustig beeldscherm. Software updates en upgrades veranderden daar niets aan. Meer en meer was ik in mijn vrije tijd aan het tweaken en troubleshooten. Toen hij op een dag de geest gaf, kort nadat ik er een stillere harde schijf in had gezet, was het over. Ik brak met Apple.

Ik kocht een grijze bak en Steve Jobs keerde terug bij het bedrijf waar hij ontslagen was. De eerste iMac kwam uit. Later volgden iTunes, iPod, OS X. De hardware werd steeds mooier. Ik bekeek het van een afstand en wilde er niet echt meer warm voor lopen.

De SE/30 bleek later het hoogtepunt in de evolutie van de originele Macintosh waarmee het in 1984 allemaal begon. En de ellende met de Performa 5320, uitgeroepen tot slechtste Mac ooit, was achteraf gezien exemplarisch voor de problemen bij Apple na het ontslag van Steve Jobs, problemen die het bedrijf aan de rand van de afgrond brachten.

Je kunt niet twee keer in dezelfde rivier stappen. De tijd waarin ik typte op het voor mijn gevoel volmaakte toetsenbord van mijn vredig suizende SE/30, begeleid door het subtiele klikken van de kleine, platte eenknopsmuis die precies in mijn handpalm paste, is voorbij.

Misschien dat de dood van Steve Jobs me daarom emotioneerde. Misschien ook omdat hij ongeveer even oud is geworden als mijn vader die twintig jaar geleden aan een andere vorm van kanker overleed en die zo nieuwsgierig was naar computers en wat daar allemaal mee kon. Niet voor niks wordt Steve Jobs geestelijk vader genoemd van al die vindingen die we inmiddels voor vanzelfsprekend houden. De rol van vader en inspirator is ook heel zichtbaar in de prachtige toespraak die hij in 2005 hield voor studenten van Stanford.

Geestelijk vader van producten die creativiteit losmaken, die niet in de weg zitten of je met hun complexiteit intimideren of vernederen, die aangenaam zijn in het gebruik, goed voelen, en waarvan je zelfs – als je jong genoeg bent – kunt houden.

Thanks Steve.

6 gedachtes over “Eerbetoon aan Steve Jobs

  1. Mooi stukje Joost, vooral die snelkoppelingen zijn handig. Soms zegt een plaatje meer dan 100 woorden (en neemt nu dus niet meer de plaats in van die 100 woorden).
    Ikzelf heb weinig Apple historie. Ben pas met de Ipod ingestapt en zal nu met de Androidphone weer uitstappen. Maar kan ondanks dat jouw uw gemis goed begrijpen.

  2. oestha

    Ik begrijp het echte Apple-gevoel nu iets beter.
    De wending in je tekst bij ‘je kunt niet twee keer in dezelfde rivier stappen’, je ‘voorbij’, is geweldig. Van Steve Jobs naar de kern van je eigen leven, en naar dat van mij als lezer. De toespraak kende ik niet en al luisterend noteerde ik verschillende opmerkingen. Ik ben al jaren geleden afgestudeerd en toch.. Thanx Joost.. :-)

    groetjes,
    oestha.

  3. Hoi Joost,
    Met die Apple’s zal niks mis zijn (behalve dan dat je alleen apps mag gebruiken die door Apple zijn goedgekeurd en waar Apple een deel van de opbrengst van opeist), maar je moet voor de grap in Google eens de volgende woorden plakken: china iphone suicide youtube. Steve Jobs had ook zijn duistere kanten…
    Vriendelijke groeten van Nico

  4. Joost Bruins

    Dank voor je reactie Nico. Wrang, al vraag ik me af, zouden de omstandigheden in de fabrieken van Apple veel slechter zijn dan in die van Acer, HP, Dell?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s