Dromen

col-du-chasseral-medium

Vorige week zaterdagmiddag stonden we op de Col du Chasseral, een bergpas in de Zwitserse Jura.

We hadden vijf kwartier gereden om op het terras van het eenzame hotel bovenop de top naar de Alpen te kijken, bijna honderd kilometer verderop.

De hele week al loop ik er zo’n beetje over na te denken waarom we die moeite eigenlijk genomen hebben.

Toen ik een jaar of acht was brachten we de zomervakantie door in Sasbachwalden in het Zwarte Woud. Volgens de reisgids kon je bij helder weer de kathedraal van Strasbourg zien. Ik heb veel getuurd, al of niet door de verrekijker van mijn vader, maar de kathedraal zag ik niet.

Minstens zo vaak richtte ik de verrekijker een heel andere kant op, naar het zuiden namelijk. Want daar lag Basel. En Basel, dat was Zwitserland. Zwitserland! Een land van bergen en van sneeuw. Van de Matterhorn, die ik van mijn Ravensburger puzzel kende. Van lawines en Sint-Bernardhonden.

Ik dacht dat dat gedroomde land direct over de grens begon. Maar hoe ik ook smeekte, één dag op en neer naar Basel, mijn ouders waren niet te vermurwen.

Pas heel veel later was ik voor het eerst in Zwitserland. In Luzern zag ik mijn eerste Zwitserse berg: de Pilatus, ondanks de weinig aansprekende naam een echte berg, een berg zoals een kind een berg tekent.

De Pilatus stilde niet het verlangen andere, hogere bergen te zien. Eiger, Mönch, Jungfrau, Mont Blanc. Het wonderlijke was dat het gedroomde Zwitserland, waar ik vanuit het Zwarte Woud door de verrekijker vergeefs naar getuurd had in de hoop er een glimp van op te vangen, niet van zijn voetstuk viel.

Diezelfde droom van toen, denk ik nu, was ook de drijfveer de automotor te starten vorige week zaterdag en de klim naar de Col du Chasseral te maken. Het laatste stuk te voet, zwikkend over een rotsig bergpaadje tussen strepen sneeuw om uiteindelijk, al glibberend, het hotel te bereiken.

In de scheikunde bestaat er zoiets als een katalysator, een stof die een chemische reactie veroorzaakt zonder daarbij zelf te veranderen of opgebruikt te worden. Een droom is eigenlijk precies dat: een katalysator, iets geheimzinnigs dat je in beweging brengt, zonder daarbij van gedaante te veranderen of te verdwijnen, zoals een doel wel kan verdwijnen op het moment dat je het bereikt.

Het is of ik zelfs nu, allang weer thuis, nog steeds door de verrekijker naar het zuiden tuur. Verlangen naar uitzicht, naar bergtoppen, naar sneeuw, het is niet minder geworden door ons uitstapje naar de Col du Chasseral. Dromen. Wanneer gaan we weer?

4 gedachtes over “Dromen

  1. Erik Grootveld

    Mooi stukje, je lijkt wel een romanticus die zijn doelen buiten bereik legt in een droomland. Weet je ook waarom bergen je zo fascineren? Een volgend stukje?

  2. oestha

    Hoi Joost,
    Katalysator en luchtspiegeling.. dat ga ik onthouden.
    Wat een mooie foto heb je gemaakt. De ver- en onthullende nevel, de springers in het diepe, de bergen in de verte of als een tweede, verheven werkelijkheid, het zonlicht op de sneeuw. Echt prachtig.

    Groetjes, oestha.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s