Over wijn en herinneringen aan wijn

tussen-de-druiven-medium

Wat is er mooier dan een boek over wijn dat herinneringen aan wijn losmaakt?

Journalist Remke de Lange vertrekt in 2009 met man en zoon naar Australië om te werken bij familiebedrijf Gemtree in de wijnstreek McLaren Vale, ten zuiden van Adelaide.

Gebruikmakend van de faciliteiten van Gemtree realiseert ze haar droom: een eigen wijn. Een heel bijzondere wijn, geen single vineyard maar single row, gemaakt van één rij shiraz-druiven op de wijngaard, om precies te zijn rij 385: Rem’s Row.

Ik ben helemaal niet zo’n wijndrinker. Geef mij op een terras of als aperitief maar Rochefort, Maredsous of Oude Geuze. Toch raakt het boek dat Remke de Lange na haar terugkeer in Nederland schreef bij mij een bijzondere snaar. Remke de Lange is een echte wijnliefhebber, net als mijn vader was.

Tijdens het lezen buitelen herinneringen over elkaar heen.

Bijvoorbeeld die aan de wijnkelder in ons huis, aan het eind van de jaren zestig gebouwd, de kelder op verzoek van mijn vader groter en dieper gemaakt dan standaard. De platen tempex waarachter de flessen lagen. De zaklamp om de etiketten te beschijnen, de kleine thermometer die nauwlettend in de gaten werd gehouden.

Of aan de zomervakanties die steevast naar een wijnstreek voerden, ver voor ik wist dat de naam van de streek óók die van een beroemde wijn was: Moezel, Rijn, Elzas (Alsace), Loire. Aan lokale Duitse wijnboeren die wij bezochten, vriendelijke mensen die ons voorgingen in kelders die doordringend naar wijn roken en waar ook wij, zo jong als we waren, wijn mochten proeven.

Of aan onze Daf 55 en later Peugeot 504 familiale, vol wijn geladen, in koffers verstopt en onder de voorstoelen, in handdoeken gewikkeld. Aan de spanning bij de grens als we door de grenspolitie tot stoppen werden gemaand, de opluchting als we na een knikje werden doorgelaten.

Of aan het afwasteiltje op het aanrecht, waarin mijn vader ’s avonds laat flessen te week legde als hij het etiket nog niet had. ’s Ochtends lagen die etiketten dan op de bodem van het teiltje, alsof ze ’s nachts al wiegend zelfstandig besloten hadden zich daar neer te vleien.

Of aan mijn vader zelf die aandachtig een slok neemt, zijn wangen naar binnen zuigt, en na het doorslikken probeert te verwoorden wat hij geproefd heeft, zonder enige pretentie of snobbisme, zoekend naar woorden: fruit, aardbei, kers, kalk, of woorden van gelijke strekking.

Tussen de druiven leest vlot, ik zou bijna zeggen, als een soepele wijn, met een heel plezierige afdronk. Een boek dat een kijkje geeft achter de schermen van het wijnbedrijf, in de keuken van het zelf maken van wijn. En tussen de regels door is er volop ruimte om aan vroeger te denken, aan mijn vader en zijn grote passie: wijn, aan mijn vader die vandaag vijfenzeventig jaar geworden zou zijn.

2 gedachtes over “Over wijn en herinneringen aan wijn

  1. Een postume felicitatie is wat moeilijk, al is de herinnering een prachtige ode. Voor deze blogpost is een felicitatie wel op z´n plek, een superrecensie die als een ´message in a bottle´ herinneringen aanwakkert bij de lezer. Bij mij wel, tenminste, aan mijn giechelende ouders die de grote glazen kruiken met gistende wijn (van de ranken voorop het huis) op zeker moment openden, de druivevelletjes eruit zeefden, het vocht opvingen en zoveel mogelijk teruggoten maar ook volop proefden. Hele vrolijke avonden waren dat. Misschien heb ik het zelfs maar één seizoen zo meegemaakt. De wijn zelf heb ik nooit geproefd, dat is wel erg jammer.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s