Het grote huis

great-house-medium

Het grote huis van Nicole Krauss lijkt op het eerste gezicht een ingewikkelde roman.

Van het weekend las ik dit boek uit 2010 voor de derde (of vierde?) keer en het viel me op hoe eenvoudig de bouwstenen eigenlijk zijn. Vier verhalen, vier personages die een ontdekking doen: kan het simpeler?

Soms ga ik twee keer achter elkaar naar dezelfde film. Intrigerend hoe het verhaal dat je de eerste keer in een roes beleeft de tweede keer uit elkaar valt in brokstukjes, fragmenten. Scènes die je zelf, al kijkend, aan elkaar knoopt.

De fragmenten waaruit Het grote huis is opgebouwd zijn simpel genoeg, maar de ruimte tussen die fragmenten – ze raken elkaar maar nauwelijks – geeft een indruk van weidsheid, van, ja, ontstellende ruimte.

Niet alleen qua locatie – de verhalen spelen in New York, Londen, Jeruzalem, Boedapest – maar ook qua tijd: de gebeurtenissen springen op en neer tussen het heden, het verleden, het verre verleden.

Het grote huis geeft zijn geheim niet helemaal prijs (in ieder geval niet aan mij). Het boek roept, nog maar net dichtgeslagen, een verlangen op er opnieuw in te beginnen, alsof je het raadsel bij een volgende lezing toch nog dichter zou kunnen naderen.

Een boek lezen en herlezen, en het dan nóg eens willen lezen… dat heb ik niet vaak. Je stapt van spijl naar spijl, soms gapen er gaten en sommige spijlen wiebelen vervaarlijk, maar je blijft snel doorstappen en ineens heb je weer vaste grond onder de voeten. Je kijkt om, de hangbrug schommelt nog na, maar het is je gelukt, je bent overgestoken, en tegelijkertijd dat spijtige gevoel dat het erop zit.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s