Een wereld aan herinneringen: Chino Otsuka @HuisMarseille

chino-otsuka-medium

Niet normaal, verbluffend: Chino Otsuka @HuisMarseille

Dat tweette ik afgelopen zaterdag enthousiast vanuit Huis Marseille. Daar is nu de tentoonstelling te zien van de Japanse fotografe Chino Otsuka: Een wereld aan herinneringen / A world of memories.

Om de een of andere reden verwachtte ik dat het heel druk zou zijn, maar ik had het pand aan de Amsterdamse Keizersgracht zowat voor mezelf. Een stel liep vluchtig langs de platen en ging gauw weer weg. Een vrouw alleen keek even naar een video, wist blijkbaar niet wat ze ermee aan moest en maakte zich uit de voeten.

Na afloop wisselde ik een paar woorden met één van de medewerkers. Ze beaamde dat het nog niet echt storm liep. Die ochtend was er een recensie verschenen in Het Parool, hopelijk bracht die nieuwe bezoekers. “Ik hoop het,” zei ik, “het is prachtig.”

Eenmaal thuis kon ik mijn enthousiasme óók al niet helemaal kwijt. Als je probeert uit te leggen wat er te zien is, dan blijft er niet zoveel van over. Alsof je over een schilderij van Van Gogh zegt: “Amandeltakken die in bloei staan, heel mooi.” “Ow, oké.”

The earliest memory
I remember it clearly.
A photographic memory,
I didn’t want to let it go
so at that moment,
in my mind,
I released the shutter.

Chino Otsuka werd geboren in Tokyo in 1972. Op tienjarige leeftijd verhuisde ze naar Engeland. Die breuk is terug te vinden in al haar foto’s.

In de series waaruit de tentoonstelling bestaat: memoriography, landed, summer, generations, imagine finding me, photo-album en Tokyo 4-3-4-506 wordt steeds een relatie gelegd tussen het toen en het nu, tussen het verleden dat aanwezig is in het heden, en het heden dat, mogelijk gemaakt door digitale manipulatie, aanwezig is in het verleden.

Zoals in de afbeelding hierboven: 1975 and 2009, Pont des Arts, Paris, France. De 37-jarige Chino Otsuka staat naast de 3-jarige Chino Otsuka op de Pont des Arts in Parijs. Samen kijken ze naar de Seine die onder de brug voorbij stroomt.

If,
again
I have a chance to meet,
there is so much I want to ask
and so much I want to tell.

Het is bijna niet in woorden te vatten. Ik kan dus alleen maar zeggen: ga naar die bloeiende amandeltakken kijken. Niet normaal, verbluffend.

Een wereld aan herinneringen is nog te zien tot en met 9 september 2012.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s