Hitchcock, Nikon, Siberië en een zwaan

alfred-hitchcock-medium

Vrijdagavond. Met behulp van een smartphone vinden we het castingbureau boven filmhuis Cavia aan een besneeuwd binnenpleintje in de Westerparkbuurt. Onze zoon gaat daar auditie doen voor een filmrol in Jacques Vriens’ Oorlogsgeheimen.

De shabby etage waar we moeten wachten lijkt zelf wel een filmdecor. Vage zitjes, oude posters, een gesloopte filmprojector en een levensgrote Hitchcock van bordkarton. De kans dat onze zoon een rol krijgt is dan wel klein, maar de ervaring is er niet minder om.

De volgende dag begint het aan het einde van de ochtend te sneeuwen. Dat weerhoudt me er niet van naar Urk te rijden. Bij mijn favoriete fotozaak, normaal gesproken razend druk op de zaterdagmiddag, ruil ik een oude lens in en na bijbetaling ben ik in het bezit van een nieuwe, een Nikon 24-85 VR.

Ik ben met fotograferen begonnen in het analoge tijdperk en denk dus nog steeds in klassieke brandpuntsafstanden. De nieuwe lens combineert een 35mm ‘straat’, een 50mm ‘normaal’, een 85mm ‘portret’, een 105mm ‘licht tele’ en een 135mm ‘tele’. De echte ontwikkelingen op het gebied van fotografie vinden tegenwoordig plaats bij smartphone-fabrikanten. Maar een onderwerp dichterbij halen, losmaken van de achtergrond, of een beeld laten sprankelen, dat lukt nog niet.

’s Avonds halen we From Russia with Love bij onze videotheek. Na Skyfall willen we de James Bond nog eens zien met die fantastische openingsscène in Siberië. Als de film gemaakt blijkt met een budget van 2,5 miljoen dollar en uit 1963 stamt realiseren we ons dat we de verkeerde in huis hebben. De kou weer in en omruilen dus, voor GoldenEye. De film blijkt meer dan vijftien jaar na dato nog steeds onderhoudend.

Als we onze dochter die avond laat ophalen van een feestje zien we onderweg in het donker vuurkorven en groepen mensen die op het ijs met elkaar staan te praten. Gelijk hebben ze, nu kan het nog, morgen zet de dooi in.

Zondag gaan we op visite bij mijn schoonouders in Breda. Op de A9 maakt de auto voor mij een plotselinge ruk naar links. Het volgende moment maak ik precies dezelfde ruk naar links. Ik ontwijk op een haar na een statige witte zwaan die zich op de rechterrijstrook heeft neergevleid. Nauwelijks bekomen van deze manoeuvre passeren we wat er over is van een tweede zwaan en rijdt een auto met knipperende alarmlichten de vluchtstrook op. Het gebeurt allemaal binnen luttele seconden.

Voor mijn schoonouders is het bijzonder prettig dat het nu dooit. Zo kunnen ze zelf weer boodschappen doen. Met mijn schoonmoeder maken we een ritje naar de supermarkt om alvast melk te kopen. Met een pak melk en een blikje appelstroop en een halfje brood rijden we terug. Het uitje heeft haar na een week binnenzitten zichtbaar goed gedaan.

Op de terugweg is de wereld niet langer wit maar groen. Thuis corrigeer ik een tekst en experimenteer met mijn nieuwe lens, die verbluffend scherp blijkt. Het beeld van de zittende zwaan op het wegdek van de A9 is echter nog veel scherper. Het zit op mijn netvlies gebrand.

2 gedachtes over “Hitchcock, Nikon, Siberië en een zwaan

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s