Jan

jan-medium

We waren zó lang onderweg geweest. Uiteindelijk de ingang van het museum, de kassa, het scannen van de kaarten.

Rechts de vele zalen, en links… Robin de Puy.

Robin de Puy! We waren met z’n tweeën, in musea laten we elkaar altijd direct los, ik liep naar de allereerste foto, Robin de Puy met oudoom Jan.

Als ik het plat zou zeggen, dan was het een BAM-ervaring. Je loopt tegen iets of iemand aan en BAM, er gebeurt iets.

Een ingelijste foto, een klein paneel, zoals je wel ziet bij Middeleeuwse olieverfschilderijen die in werkelijkheid veel en veel kleiner blijken te zijn dan je dacht.

Robin de Puy en Jan, jong en oud, vrouw en man, klein en groot, mooi en – lelijk (?). Ik las de tekst ernaast, ik las vooral dit: “Waar je zou verwachten dat hij steeds minder zichzelf wordt, lijkt het tegenovergestelde waar.”

Jan is eenentachtig en heeft Alzheimer. En lijkt, in de woorden van Robin de Puy, “steeds meer zichzelf te worden”.

Jee, wat zegt ze daar. Dat je door het verliezen van de denkbeeldige schillen van opvoeding, beschaving, controle, jezelf (weer) wordt? Ik keek naar de foto’s van Jan, het waren er niet veel, ik zag een oude man, ik zag emotie.

Daarna ging ik de filmruimte in. Een dubbele projectie: ik zag Jan links en ik zag Jan rechts, asynchroon, soms verschijnend uit onscherpte, soms verdwijnend in onderwatergeluiden.

Jan achter z’n grasmaaier, Jan wijzend naar de levenslijn in z’n hand, Jan dansend, Jan zwemmend, Jan een bloem plukkend, twee asynchrone beelden tegelijk, je kunt niet tegelijk links en rechts kijken, je móet switchen, maar de geluiden van links en rechts vermengen zich en vervloeien en zijn niet te scheiden.

Tenslotte de foto’s die Jan zelf van zijn achternicht maakte, want dat wilde hij, en dat deed hij, en we zien de Fotograaf des Vaderlands – want dat is Robin de Puy sinds kort – in kiekjes gemaakt door Jan en we lezen wat Jan, eenentachtig, met onvast handschrift, daarbij over haar schrijft.

Mijn tijd was op. Het was niet veel, een uur, misschien nog minder, en hij was op. We moesten naar m’n schoonouders in Breda, die nog weer een stukje ouder zijn dan Jan, en ook Jan heten – mijn schoonvader in elk geval – en zo nam ik afgelopen zondag alleen Jan mee van het mooiste fotofestival in Nederland: #BredaPhoto2016.

En ik tweette:

We gaan zeker nog een keer terug #BredaPhoto2016

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s