Donkere dagen

Kerstavond, lang geleden. Ik was moederziel alleen. Had geen familie of vrienden om heen te gaan.

Wat eet je op kerstavond als je in je eentje bent? Het maakt niet uit, waar je maar zin in hebt. Ik had zin in babi pangang.

Het statige rijtjeshuis in de Nicolaas Maesstraat waar ik woonde was vroeger een hotel geweest. Op mijn kamer aan de achterkant van het huis at ik babi pangang. En dronk er, denk ik, een glas wijn bij. Het was per slot van rekening kerstavond.

Na het eten was er niets, stilte, leegte. Ik had geen televisie, probeerde misschien wat te lezen, wie weet stond er klassieke muziek op. Ik schoof de gordijnen opzij, de silhouetten van de hoge achtergevels aan de Frans van Mierisstraat doemden op, ik trok het raam omhoog, een koude luchtstroom kwam op gang, ik zag dat het sneeuwde.

Het was kerstavond en het sneeuwde. Was het daarom zo stil? Voor het open raam keek ik omhoog en zag hoe in de donkere avond ontelbare sneeuwvlokjes naar beneden dwarrelden, opdoemend in het licht van de buitenlamp.

Ik duwde het raam dicht en trok m’n schoenen en jas aan. Geluidloos vanwege het zware tapijt op de treden van de grote draaitrap liep ik naar beneden. In huis was het al even stil als buiten, iedereen was weg. Over de rode tegelvloer van de hal, door de klapdeur van het halletje, en via de zware voordeur stapte ik naar buiten, de sneeuw in.

Alles was wit. De straat, de auto’s, de muurtjes die de tuinen aan de straatkant omheinden. Ik zette mijn ene voet in de sneeuw en toen mijn andere, stap na stap. Het was doodstil buiten. Verkeer was er niet. Over de Van Baerlestraat reden geen auto’s, een enkele fietser, er was hoegenaamd niemand op straat, behalve ik.

Ik dacht iets als, iedereen is nu thuis of bij familie of bij vrienden en zit daar te eten, te praten, cadeautjes uit te pakken en ik, ik loop hier moederziel alleen op deze kerstavond waarin sneeuwvlokken neerdwarrelen als in een kerstfilm.

Ik liep en ik liep, eerst wist ik nog niet waarheen, het maakte niet uit, later bedacht ik een doel, het Haarlemmermeerstation. Het was ver, ik kreeg het steeds kouder, mijn schoenen werden nat, het gaf niet, wat kon mij het schelen. Amsterdam-Zuid onder een sneeuwdek op de stilste avond die ik ooit had meegemaakt had een wonderlijke bekoring.

Ik liep en ik liep en uiteindelijk was ik er en toen begonnen de kou en het terugverlangen naar de warmte van mijn kamer en klassieke muziek en nog een glas wijn het te winnen van het straatbeeld dat bij iedere straathoek veranderde en toch hetzelfde bleef.

Deze kerstavond van lang geleden, althans zoals ik hem me nu herinner, kwam weer bij me boven toen ik dit weekend bovenstaande commercial bekeek. Een volledige kerstfilm, teruggebracht tot de absolute essentie, die vervolgens in de grootst mogelijke rust wordt verteld in precies twee minuten.

Happy holidays, fijne feestdagen.

2 gedachtes over “Donkere dagen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s