Unfinished

saul-leiter-medium

Saul Leiter (1923-2013). Het is lang geleden dat ik na een tentoonstelling niet kon ophouden met terugdenken aan wat ik gezien had.

Onderdeel van het retrospectief dat nu te zien is in het Antwerpse fotomuseum FoMu is een documentaire uit 2012. Saul Leiter zit in een leunstoel in zijn atelier en vertelt.

In de documentaire praat hij over zijn werk, over fotografie. Hij lijkt op de een of andere manier ook met zichzelf in gesprek, niet verwonderlijk als je zevenentachtig bent en het eind van je leven nadert.

I spent a great deal of my life being ignored. I was always very happy that way. Being ignored is a great privilige.

In de tentoonstellingsruimte is het een drukte van belang. De vibe is levendig, opgetogen zelfs. Er wordt volop genoten van wat er te zien is. Veel amateurfotografen met camera’s ook. Waar te beginnen met kijken? De foto’s zijn niet chronologisch gerangschikt. Bij de pijl dan maar.

It is not where it is or what it is that matters, but how you see it.

De eerste foto toont een jonge vrouw op straat die opkijkt met een onuitsprekelijke blik. De foto zet mij op het spoor van de gedachte dat beeldtaal werkelijk een volstrekt andere taal is dan woordtaal.

De ogenschijnlijke zwart-witfoto iets verderop opent m’n ogen en staat prompt op m’n netvlies gegrift. Een straat in New York. Een besneeuwd verkeerslicht brandt helder groen.

In dit retrospectief wordt Saul Leiter gepresenteerd als de eerste fotograaf die in kleur fotografeerde, ver voordat dit mainstream werd, en in een tijd dat er op kleur nog werd neergekeken.

Zwart-wit versus kleur. Dat heldere groen en die grauwe sneeuw. Het is niet uit te leggen, alleen te ervaren, geloof ik, door ernaar te kijken.

Hidden in the ordinary are great beauties.

Saul Leiter woonde zijn hele leven in New York. Hij kwam de stad nauwelijks uit en maakte zijn foto’s in de paar straten rond het huizenblok waar hij woonde.

Zo ook een andere foto, blijkbaar, aan het slot van de tentoonstelling. Een straat in New York, misschien wel dezelfde, wie zal het zeggen. Rechts, opnieuw, een besneeuwd verkeerslicht. Links een man en een vrouw, de vrouw in een rode jas en met een rode paraplu. Het rood van haar jas en het rood van haar paraplu zijn rood zoals het verkeerslicht groen is en verder is alles grauw.

Photographs are often treated as important moments, but really they are little fragments and souvenirs of an unfinished world.

Er lijkt zoveel meer over te zeggen. Maar ik ga nu eerst op zoek naar die documentaire, In No Great Hurry: 13 Lessons in Life with Saul Leiter.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s