Zeven

rouge-medium

Vorig weekend was ik in Stavelot om te werken.

Overdag was er voldoende tijd om een stukje te wandelen, langs de pittoreske Ninglinspo dit keer.

’s Avonds keek ik de drie laatste films van de Poolse regisseur Kieslowski (1941-1996). Meestal sla ik de special features over, maar dit keer heb ik ook die gekeken.

De interviews met Juliette Binoche (Bleu, 1993), Julie Delpy (Blanc, 1994) en Irène Jacob (Rouge, 1994) maakten net zoveel indruk als de films zelf. Ze stammen, meen ik, uit 2001. Kieslowski overleed in 1996, dus er zat al wat afstand in tijd tussen.

Los van wat ze precies zeiden, trof me vooral hun toon, het respect en de liefde waarmee ze praatten over ‘Krzysztof’, zoals ze hem alledrie noemden.

Ik weet niet wat ik er meer over kan zeggen dan dat.

Ja, een anekdote over Rouge. Die eindigt met een gekapseisd schip tijdens noodweer in het Kanaal. Er zijn maar zeven overlevenden.

Irène Jacobs vertelt dat er kritiek kwam op dat einde, te erg, en ook ongeloofwaardig dat zes van die zeven overlevenden de hoofdrolspelers zijn van Bleu, Blanc en Rouge.

En dan vertelt ze dat dat, ja, toch ook klopt: ze overleven omdat we ze hebben mogen leren kennen, in tegenstelling tot de anderen die anoniem gebleven zijn.

En de onbekende zevende overlevende? Niemand die het zegt, je kunt het alleen denken: hijzelf. Na Rouge stopte Kieslowski met filmen. Het was klaar. Iets meer dan een jaar later overleed hij.

Meer informatie
Krzysztof Kieślowski (Wikipedia)

Een gedachte over “Zeven

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s