Amy Winehouse: A Family Portrait

amy-winehouse-a-family-portrait-medium

Zaterdagochtend. We staan voor de ingang van het Jewish Museum in Londen. Het museum ligt in Camden, de drukke en levendige wijk waar Amy Winehouse woonde tot haar dood in 2011.

In de hal spat ze van de muur in schilderingen gemaakt door straatkunstenaar Pegasus. Dit is het vertrekpunt van een street art wandelroute door Camden. Maar we komen voor Amy Winehouse: A Family Portrait, en daarvoor moeten we naar boven, naar de derde verdieping.

Daar worden we begroet door een muurposter waarop ze ons aankijkt, leunend tegen de schouw van haar huis. Op een groot beeldscherm speelt een geluidloze video. Er hangen hoofdtelefoons en er staan witte fauteuiltjes. Maar naar een beeldscherm kijken doen we genoeg, dat kan wel even wachten.

Voordat we de tentoonstellingsruimte betreden, lezen we de tekst op de muur. Die is van Amy’s oudere broer Alex, die de tentoonstelling samenstelde.

This is not a shrine or a memorial to someone who has died. Amy might have been the most famous person in our family, but, as will become clear, she was not the centre of it. None of us are. We are a family with a colourful and eventful past, present and future. Babies are born, people get married, they get old (should they live so long) and then they’ll die.

This isn’t an attempt to tell people what my sister was like, or what kind of people my grandparents were, or to force my opinions on you. This is a snapshot of a girl who was, to her deepest core, simply a little Jewish kid from North London with a big talent who, more than anything, just wanted to be true to her heritage. I hope this comes through, and that you enjoy taking in what it means to be a Winehouse, Seaton, Gordon, and Richman.

In de tentoonstellingsruimte speelt muziek. De ruimte is licht en wit en niet veel groter dan een royaal uitgevallen woonkamer. Even bekruipt me de gedachte, is dit alles, ben ik hiervoor helemaal naar Londen gekomen? Maar de twijfel blijkt ongegrond.

De tentoonstelling is opgebouwd rond de tekst die Amy Winehouse in 1997 instuurde om toegelaten te worden tot Sylvia Young Theatre School. Ze was toen dertien jaar. De tentoonstelling volgt de tekst van het essay zin voor zin en begint als volgt:

All my life I have been loud to the point of being told to shut up. The only reason I have had to be this loud is because you have to scream to be heard in my family. My family? Yes, you read it right. My mum’s side is perfectly fine, my dad’s family are the singing, dancing, all nutty musical extravaganza.

Op de muur is de stamboom van de familie afgebeeld. Foto’s geven de namen een gezicht. Onder de lijn van Amy en Alex gaat de stamboom gewoon verder, want een nieuwe generatie heeft zich aangediend met de geboorte van Alex’ zoon.

In een kleine vitrine voor de muur met de stamboom ligt een kookboek. Het is Claudia Roden’s The Book of Jewish Food. We lezen dat Amy chicken soup wilde leren koken, het klassieke joodse gerecht, remedie voor alles. Alex gaf zijn zus het kookboek als verjaardagscadeau. Voorin schreef hij:

Dear Amy, in case of loss of faith, turn to page 75. With love, Alex.

Verderop een vitrine met Amy’s favoriete lp’s, een koffertje met cd’s, haar gitaar. Ik lees dat Alex de gitaar onbespeelbaar vond, maar dat Amy er enorm aan gehecht was. Het is deze gitaar waarmee ze poseert op de bekende foto die ook op de voorkant van de brochure van de tentoonstelling te zien is.

Pas bij de ingelijste platenhoezen tegen de achterwand krijgen de liedjes die in de tentoonstellingsruimte spelen betekenis. Het blijken Amy’s eigen favorieten. Frank Sinatra, Sarah Vaughan, maar ook The All New Mickey Mouse Club.

Verderop hangt in een glazen vitrine het blauwe jurkje waarin ze in 2008 op Glastonbury Festival optrad. Aan de muur de bijbehorende foto van het optreden. Ik lees dat de jurk zo strak zat dat ze nauwelijks kon ademhalen.

Op een tafel in het midden van de ruimte ligt een kaart van Londen met de belangrijkste plaatsen in haar leven, deels hier in Camden: de Good Mixer pub, Jeffrey’s Place, en 30 Camden Square, waar ze stierf. Er is ook een vitrine over Snoopy, de gedeelde liefde van Amy en Alex. En de koffer vol kiekjes die ze in de dagen voor haar dood bekeek.

Op het eind van de tentoonstelling hangen twee lege vogelkooitjes aan het plafond. Het vogeltje dat ze kocht ging al snel dood, maar de beide kooitjes hield ze.

Boven de laatste foto’s hangt de slotzin van de tekst waarmee ze als 13-jarige toegelaten hoopte te worden tot Sylvia Young Theatre School.

I want to be remembered for being an actress, a singer, for sell-out concerts and sell-out West-End and Broadway shows and for being just me.

En dat was het dan. Tijd om even bij te komen in een van de witte fauteuiltjes en te kijken en te luisteren naar de video. Het is deze opname van Back to Black:

Meer informatie
Jewish Museum London

Een gedachte over “Amy Winehouse: A Family Portrait

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s