Storytelling leren

story-medium

Storytelling is hot. Maar wat ís het eigenlijk? Ja, verhalen vertellen, maar wat voor verhalen? En hoe doe je dat? Ik volgde een training bij Nobbe Mieras. Wat leer je daar?

Om kwart over negen arriveer ik op de Zuidas bij het chique Crowne Plaza waar de training gegeven wordt.

De eerste verrassing is het kleine zaaltje, waar maar vijf cursusmappen klaarliggen. Mijn medecursisten zijn een pr-consultant, een jurist, een ICT’er en een contractmanager. We maken kennis en dan gaan we, hop, aan de slag.

Verhalen vertellen is van alle tijden en van alle culturen, maar storytelling is specifieker. Het doel is om mensen in beweging te brengen. Door een appèl op angst of op hoop. Een agressieve scène uit The Wolf of Wall Street en de beroemde toespraak van Martin Luther King illustreren het.

Hoe werken verhalen eigenlijk? Dat gaan we ervaren. Sluit je ogen en open je rechterhand, vertelt onze trainster. Stel je een citroen voor. Voel het gewicht. Breng je hand naar je neus en ruik aan de citroen. Bijna allemaal ruiken we citroen. De laatste tien jaar wordt hier veel onderzoek naar gedaan. Iemand die ijs ziet eten heeft bijna dezelfde hersenactiviteit als iemand die daadwerkelijk ijs eet.

Zo werken goede verhalen ook.

We hebben allemaal een presentatie meegenomen die we vandaag gaan verrijken met storytelling. We volgen een stappenplan waarvan de eerste de belangrijkste is: de moraal van het verhaal. Die heeft altijd de vorm als-dan. Als we onze dijken nu niet verhogen, dan bestaat Nederland straks niet meer. Het klinkt wat kinderachtig, maar het wordt al gauw duidelijk wat het verschil is tussen een verhaal zonder moraal en een verhaal met moraal. Het een is oeverloos, het andere gefocust.

We leren dat twee soorten verhalen een moraal tot leven kunnen brengen: een anekdote en een analogie. Met een van beide — we mogen zelf kiezen — gaan we aan de slag. Ik kies voor een anekdote over Kodak dat aan de wieg stond van de digitale fotografie, maar verzuimde de uitvinding te vermarkten. Dat moet mijn moraal illustreren: als je niet digitaliseert verlies je je klanten.

Oké, maar wat is dat appèl dan dat mensen in beweging brengt? Onze trainster maakt een verrassende vergelijking met een olifant. Zijn mensen al in beweging, richt je dan op de ratio (=berijder). Moeten mensen nog in beweging komen, richt je dan op de emotie (=olifant).

Stapje na stapje werken we ons verhaal uit. Ondertussen bespreken we filmpjes waarin de spreker het goed of juist goed fout doet. Vanwege het beeldende detail van de big church hat zíen we de kleine vrouw van zestig in Barack Obama’s beroemde Fired Up? Ready To Go!

Halverwege de middag. We zijn er nu bijna. We leren dat je de eerste en de laatste zin van je verhaal vastlegt en dat je het verhaal zelf uit je hoofd vertelt. Dat je het een keer of vijf moet vertellen voordat het goed ingeslepen is. Dat je al doende merkt dat sommige dingen er beter uit kunnen en andere er juist in moeten.

En dan is het zover: een voor een staan we voor de groep en vertellen we ons verhaal. Uit het hoofd. Presenteren vind ik niet per se leuk. Maar hier in dit kleine zaaltje met mijn vier medecursisten is het anders dan anders. Na afloop begin ik me te realiseren dat ik iets belangrijks geleerd heb.

Ik ga dit leuk vinden. En met dit elixer, om in storytelling jargon te blijven, nemen we afscheid van elkaar en keer ik, meer dan voldaan, naar huis terug.

Een gedachte over “Storytelling leren

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s