Cherry blossom


We live in Amstelveen, a municipality adjacent to Amsterdam and home to the largest Japanese community in the Netherlands.

At walking distance from the city centre but somewhat hidden lies the Bloesempark (‘blossom park’). The park’s 400 cherry trees were gifted to the city by the members of the Japanese Women’s Club. Funny detail; all trees have female names, 200 Japanese, 200 Dutch.

Every year in spring, the Cherry Blossom Festival is celebrated here. Japanese and other citizens gather beneath the blossoming cherry trees to celebrate hanami, ‘flower viewing’.

Easily overlooked, the Bloesempark is a real gem. If you ask me, it’s by far the most beautiful spot in Amstelveen. If you happen to visit Amsterdam in April, definitely worth a tour!



In the early eighties we spent two summer vacations at the Loire, in the former home of the painter Jacques Aubrun.

In the dusty atelier with the large windows, a ping pong table stood between dozens, maybe hundreds of paintings. We had to fetch the balls from behind the frames.

As a souvenir my parents bought a few drawings and one of them is hanging in our living room. It reminds me of Vincent van Gogh, and of those summer vacations in which we children, inspired by Jacques Aubrun, felt as artists to be.

This memory is my contribution to this week’s WordPress photo challenge: Beloved.



Image a narrow island, just a few meters above sea level. Some villages and a fishing port.

Now replace the sea with grassland, as far as the eye can see. And replace the sloshing of water with — silence.

There you go, this is the former Dutch island of Schokland (’shock land’). The island is still there, but the sea is gone.

A very quiet spot, surrealistic and poetic. The former fishing port is my contribution to this week’s WordPress photo challenge: Silence.



In December, we made a short trip to Paris. My daughter and I were delighted to visit Shakespeare and Company, the English-language bookstore on the Left Bank of the Seine — a fantastic bookstore, that is, if you love books, as we do.

We left the store cheerfully with two bags full of books, all of them inscribed with the Shakespeare and Company stamp. Books that we weren’t looking for but that seemed to have been looking for us.

Midlife: A Philosophical Guide (definitely for me), Coffee Art and The Coffee Dictionary (my daughter’s choice for sure). And, among others, a yellow book that we both picked from the shelves: How Art Can Make You Happy.

A little book by Bridget Watson Payne and what a great little book. It took me two hours to read it. Two hours of, well, enjoying intelligence and energy (see quote below). And, afterwards, the impression it was not just about art but about life itself.

Highly recommended — just like Shakespeare and Company, in case you happen to visit Paris.

Let’s face it: We’re all limited. Terribly, unavoidably limited. We are limited by the time and place and society we were born into – limited by race and class and gender assumptions, limited by privilege, limited by lack of privilege, limited by things we were taught as children, limited by language, limited by the range of light our human eyeballs can sense, limited by a million things we can do relatively little – if indeed anything – to alter. So, yeah, limited to an almost tragic degree. Each and every one of us, every single day. But humankind has in its long and tumultuous history created one great and blazing invention to get ourselves beyond our own limitations and, hint, it’s not the Internet. It’s art. It’s painting and sculpture and music and literature and dance and on and on and on.



High up in the mountains of the French island of Corse lies a deserted village. It’s called Muna. It was abandoned by its inhabitants some hundred years ago.

I know the village because my sister and her family live a few miles further up the road. We paid a few visits to Muna. I think it’s an enchanting place.

There’s a little church, a small square with trees, and a few scattered houses, some of them in ruins. It is very silent, you will meet no one, because hardly anyone visits the place.

This week’s WordPress photo challenge is about the effects of time and the elements. My first thoughts were of Muna, in particular some remnants in the church. Rusty tea lights, dusty matches, all frozen in the yellow light of the stained glass that’s still in the church window.

Voilà, my contribution to this week’s WordPress photo challenge: Weathered.

Hoezo huis ‘Marseille’?


Toegegeven, het is niet de meest prangende levensvraag die je jezelf kunt stellen, maar ik heb me dus altijd afgevraagd waarom museum voor fotografie Huis Marseille aan de Amsterdamse Keizersgracht eigenlijk zo heet.

Dit is een van die vragen die werkelijk jaren en jaren kunnen sudderen tot je zelf op onderzoek uitgaat of het antwoord ineens in de schoot geworpen krijgt, vaak op een moment dat je het niet verwacht.

Dat laatste is hier aan de hand. Ik ga er zo dadelijk namelijk heen en keek op de website om te zien welke exposities er zijn. En warempel, er blijkt een pagina over het onderwerp te zijn geschreven: Waarom het museum ‘Huis Marseille’ heet.

Hey, I’m not alone! Er zijn er meer die zich het afvragen! Eindelijk, nu zal ik het antwoord te weten komen!

Ik ga de pagina die met een beetje fantasie als een heuse thriller geschreven is hier niet overschrijven, maar zal op deze plek toch een naam moeten noemen: Isaac Focquier.

Isaac Focquier? Ook ik had nog nooit van deze man gehoord en dat blijkt logisch, want tien jaar nadat hij in 1665 als geslaagd zakenman het huis aan de Keizersgracht liet bouwen ging hij alweer failliet en moest het worden verkocht, waarna Isaac Focquier ‘opgaat in het leger der onaanzienlijken’ en er in de geschiedenis verder niets meer van hem wordt vernomen.

Arme Isaac. Maar nu komt het: schuin boven de ingang van het huis aan de Keizersgracht liet hij een gevelsteen inmetselen. Een havengezicht en daaronder de naam van een stad – Marseille.

Het is niet veel, bijna niks zelfs, en het beantwoordt ook eigenlijk niet de nijpende vraag waarmee dit stukje begon – zoals gezegd niet van wereldbelang, er zijn vraagstukken die dringender een oplossing behoeven.

Maar in een volgend leven ga ik mij verdiepen in Isaac Focquier. Want ja, een herenhuis middenin Amsterdam Marseille noemen, dat doe je natuurlijk niet zomaar. Dan heb je wat we nu zouden noemen een emotionele connectie met die stad. En wat was die connectie? Kwam hij ervandaan, was er liefde in het spel? Dat laatste in ieder geval, dat moet, het kan niet anders. Maar wie en waarom en wat is er dan gebeurd?

Voorlopig blijft het echte raadsel dus onopgelost. En ja, wat kan ik anders doen dan zo dadelijk voordat ik naar binnen stap in ieder geval omhoog kijken naar die gevelsteen. Een foto ervan maken. En als ik er dan toch ben, aan Isaac Focquier de groeten doen — salut, en au revoir dan maar.

Meer informatie
Waarom het museum ‘Huis Marseille’ heet